HGH i tesamorelina: czym się różnią?

​HGH oraz tesamorelina często przedstawia się jako dwie wersje tego samego tematu. To nieprawda: jeden jest hormonem wzrostu, drugi sygnałem, który go wyzwala. Ta różnica poziomu działania wyjaśnia wszystko inne.

Oś hormonu wzrostu w trzech etapach

Wytwarzanie hormonu wzrostu przebiega kaskadowo. podwzgórze, u podstawy mózgu, uwalnia GHRH (growth hormone releasing hormone). Ta z kolei steruje przysadka do wydzielania hormon wzrostu, który z kolei działa na tkanki, w dużej mierze za pośrednictwem drugiego przekaźnika wytwarzanego przez wątrobę, IGF-1.

Ta kaskada jest regulowana: gdy rośnie poziom hormonu wzrostu i IGF-1, organizm sam spowalnia kolejne wydzielanie za pomocą hormonu zwanego somatostatyną. To właśnie zasadniczo odróżnia dwie omawiane tu cząsteczki.

HGH: sam hormon

Ludzki hormon wzrostu to białko 191 aminokwasów, o masie około 22 kilodaltonów, wytwarzane naturalnie przez przysadkę. Tak zwana wersja rekombinowany jest wytwarzany metodami biotechnologicznymi, przez komórki zaprogramowane do wytwarzania białka o sekwencji identycznej z ludzkim hormonem.

Mierzy się go w jednostki międzynarodowe (j.m., po angielsku IU) — jednostka wyrażająca aktywność biologiczną, a nie masę; pozostałość z czasów, gdy hormon pozyskiwano z tkanek, a dwie partie nie miały dokładnie tej samej aktywności.

Podany z zewnątrz, nie zależy już od regulacji organizmu: omija przysadkę. To czyni go narzędziem referencyjnym w endokrynologii doświadczalnej, ale też utrudnia jego badanie bez zaburzania całej osi.

Tesamorelina: sygnał, a nie hormon

Tesamorelina odtwarza 44 aminokwasy ludzkiego GHRH, z dodatkiem chemicznym — grupą trans-3-heksenoilową — który zwiększa jego odporność na rozkład przez enzymy krwi. Naturalny GHRH ulega zniszczeniu w ciągu kilku minut; ta stabilizacja jest całą racją bytu tej cząsteczki.

Ponieważ działa na wyższym poziomie, wywoływane przez nią wydzielanie pozostaje podporządkowane naturalnym hamulcom organizmu: zachowuje charakter pulsacyjny wydzielania fizjologicznego, podczas gdy bezpośrednia podaż hormonu daje stały poziom. To różnica, którą badania podkreślają najczęściej.

Tesamorelina jest też jedną z nielicznych cząsteczek tej rodziny, które przeszły wszystkie etapy badań klinicznych: od 2010 roku jest dopuszczona w Stanach Zjednoczonych pod nazwą Egrifta, w konkretnym wskazaniu — lipodystrofii związanej z HIV. To dopuszczenie dotyczy leku wytwarzanego i kontrolowanego jako taki, a nie fiolek sprzedawanych jako peptydy badawcze.

Różnice w skrócie

	HGH	Tesamorelina
Nature	Rekombinowany hormon wzrostu	Analog GHRH
Rozmiar	191 aminokwasów (~22 kDa)	44 aminokwasy
Poziom działania	Bezpośrednio na tkanki	Na przysadkę, na wyższym poziomie
Naturalna regulacja	Pominięta	Zachowany (wydzielanie pulsacyjne)
Jednostka miary	j.m. (jednostki międzynarodowe)	Miligramy
Status leku	Dopuszczony w niedoborze GH	Dopuszczony w Stanach Zjednoczonych (HIV)
Lista antydopingowa	Zakazany na stałe	Zakazany na stałe

Co to zmienia w przechowywaniu

Oba dostarczane są w postaci liofilizowany proszek— stan, w którym peptyd pozostaje długo stabilny, chroniony przed światłem. HGH, znacznie większe białko, jest natomiast bardziej wrażliwe po ponownym rozpuszczeniu: białka tej wielkości nie znoszą ciepła, energicznego wstrząsania ani cykli zamrażania. Temat jest szczegółowo omówiony w naszym poradniku o przechowywania liofilizowanych peptydów.

Na jakim etapie są badania?

Hormon wzrostu jest badany od lat 50. i należy do najlepiej udokumentowanych białek w endokrynologii. Tesamorelina ma solidne badania kliniczne, ale w określonej populacji i wskazaniu; poza tymi ramami danych jest niewiele.

Żaden z nich nie jest dopuszczony we Francji jako produkt konsumencki, a sprzedawane tu fiolki są przeznaczone wyłącznie do badań laboratoryjnych. Jedynym wiarygodnym dokumentem pozwalającym sprawdzić, co naprawdę zawiera fiolka, jest raport z analizy partii: nasz poradnik wyjaśnia jak czytać certyfikat analizy.